Ik lach op het strand…

Ik lach op het strand…

En daar is niks mis mee. Oké, hele gekke titel dit. 9 van de 10 bezoekers zullen nu denken dat ik een me-ga spelfout heb gemaakt. Geen zorgen. Ik lag te lachen op het strand; ik weet het verschil. 😉 

Eindelijk was het donderdag. Eindelijk kon ik ook nog een dagje genieten van die nazomer. Ik moest de eerste dagen naar school en had het vre-se-lijk warm. De lokalen waren erg benauwd en mijn concentratie lag al ergens op een handdoekje op het strand. Klagen? Nee hoor, ik baalde alleen een beetje.

Gelukkig kon ik donderdag dan eindelijk een dagje naar het strand. Ik had er ook voor kunnen kiezen om gewoon in de tuin te gaan liggen, maar nee. Ik wil deze nazomer graag afsluiten op het strand vlakbij mijn huis. Het is nog geen 10 minuten fietsen dus jij had ongetwijfeld hetzelfde gedaan.

Anyway. Ik heb zó genoten op het strand. Het was ten eerste echt super rustig. Logisch, want praktisch 80% van de bevolking moest gewoon werken of naar school. Ik vond dat eerlijk gezegd niet zo erg want ik had bijna het hele strand voor mij alleen. Ik heb gelezen uit het boek Girlsboss (super inspirerend; aanradertttt!) en bijna de hele middag naar muziek geluisterd.

Rond de middag werd het toch wel een stukje drukker op het strand. Ik baalde eerst echt als een stekker, want ik zag de rust voor mijn ogen verdwijnen. Gelukkig was mijn balen volledig onterecht… Lieve kleine kindjes, oudere mensen die gezellig een praatje met mij maakten; ik vond het helemaal niet erg. Ik vond het mooi hoe veel mensen zo aan het genieten waren van het weer.

Ik was in gesprek met een ouder stel en ik bewonderde hen enorm. Ze vertelden over hun fietsvakantie en zonvakantie. Dit moeten haast één van de weinige oudere mensen zijn die dol zijn op de zon. De vrouw vertelde mij dat ze gek werd van al dat geklaag om haar heen. ”Het is ook nooit goed met die verwende Nederlanders.” Ik heb haar bijna gevraagd of ze misschien een blog wilde plaatsen als gastblogger. 😉

Waarom kon deze dag niet iets langer duren? Ik wilde het liefst mijn tentje opzetten en lekker op het strand slapen. Af en toe betrapte ik mijzelf erop dat ik aan het lachen was. Ik was alleen op het strand en toch was ik aan het lachen. Nee, ik was niemand aan het uitlachen. (Stiekem soms wel) Ik was aan het lachen omdat ik genoot. Ik was gelukkig en blij. Hier had ik een paar dagen naar uitgekeken en het was het helemaal waard.

Ik heb genoten vandaag. Samen met heel veel andere Nederlanders. Het zonnetje lijkt ons haast wel te verbinden met elkaar. Het brengt iets in ons los. Geluk, vrolijkheid, socialiteit en blijdschap. Ik vind dit bijzonder en ik zou dit het liefst het hele jaar door zien. Helaas is het weer gedaan met het mooie weer. Ach ja, wat regen kan ook geen kwaad toch? Al zie ik de chagrijnige tweets en Facebook posts alweer voor me. Iedereen die weer loopt te mekkeren over het weer en blablabla.

Om die lieve vrouw van het strand nog maar eens te citeren;

”Het is ook nooit goed met die verwende Nederlanders.”

Liefsje,

Lisa



Geef een reactie