Ik ben keihard op mijn plaat gegaan..

Ik ben keihard op mijn plaat gegaan..

Huh? Keihard op mijn plaat gegaan? Ja nou niet helemaal, maar ik kan het nu eenmaal niet anders verwoorden. Is het oké? Is het oké dat ik een fout heb gemaakt en dat ik keihard op mijn plaat ben gegaan? 

Half juli vertrok ik naar Portugal en het plan was om hier tot eind oktober te verblijven. Dat wás het plan ja, ik ben namelijk gevallen. Heel hard. Figuurlijk.

Begin dit jaar begon ik na te denken over wat ik wilde doen na mijn studie. Ik wilde sowieso wel naar het buitenland en het leek mij ook wel een tof idee om in het buitenland te gaan werken. In eerste instantie was het plan om weer in de zomer als Kids Entertainer te gaan werken in Egypte, maar helaas kon dit niet doorgaan in verband met het aanvragen van een werkvisum. Jammer, maar helaas, op naar een volgende optie. Ik solliciteerde binnen dezelfde organisatie naar de functie van reisleiding ( hostess, representative etc ) en werd direct aangenomen. Een paar maanden werken als reisleiding in het buitenland; dat klinkt toch als muziek in je oren? Ja, dat dacht ik dus ook en zo vertrok ik een maand geleden naar Portugal om hier te gaan werken.

En toen gebeurde het… ik ging keihard op mijn plaat. Ik was mezelf niet. Vrijwel vanaf dag 1 voelde ik dat er iets niet klopte; ik was continu moe, voelde constant spanning in mijn lichaam, ik at bijna niet en was veel minder positief dan dat ik normaal ben.

Ja, en dan denk je misschien.. ach, je moet gewoon even wennen. Je zit nu in een wildvreemd land met wildvreemde mensen om je heen; geef het wat tijd en dan komt het wel weer goed. Maar nee, de dagen duurden voor mijn gevoel steeds langer, ik voelde me steeds minder goed en ik had elke dag meerdere huilbuien. Ik was gewoon totaal mezelf niet en wist dat er iets moest veranderen.

Na een paar weken besloot ik het volgende; ik geef het nog één week de kans en als het dan nog niet beter gaat, dan ga ik naar huis. Naar huis? Ja, dit voelde voor mij als de enige oplossing. FYI, dit is dus ook totaal niet iets voor mij, ik loop over het algemeen niet weg voor problemen en ben echt geen quitter. Dat ik dit dus dacht, was dus ook best wel een dingetje.

En nu is het dan ook echt zo ver… ik ga naar huis. Op dit moment sta ik het op vliegveld in Faro; zijn mijn koffers met 50kg bagage al ingecheckt en hoef ik alleen nog maar het vliegtuig in te stappen. Ik heb de knoop doorgehakt en ga Portugal verlaten. Een vreselijke keuze die ik zelf eigenlijk nog maar moeilijk kan accepteren, tegelijkertijd een enorme stap in het leren kennen en accepteren van wie ik ben en wat ik wel en niet wil. Ik kan mijn draai hier niet vinden. De combinatie van het land, de omgeving, het werk en de mensen om mij heen zorgen ervoor dat ik mezelf niet ben en niet kan zijn. Ik ben niet 100% gelukkig en man, wat vind ik het verschrikkelijk om hier eerlijk over te zijn.

Fouten maken is iets wat ik niet echt kan accepteren. Ik wil geen fouten maken, ik wil iedereen bewijzen dat ik alles goed kan doen, dat ik weet wat ik wil en dat ik ook heel goed weet wat ik niet wil. Dat ik 100% achter mijn keuzes sta en vooral… dat ik niet zomaar opgeef. Voor mij voelt dit namelijk als opgeven. Een prachtig avontuur, een waanzinnige uitdaging en wat doe ik? Ik gooi het rechtstreeks in de vuilnisbak. Dit had zo’n mooie kans kunnen zijn, maar ik kan hem niet met beide handen aanpakken. Ik ben hier niet de persoon die ik zo graag wil zijn en de negatieve punten hier zijn té groot voor mij.

Ik wilde het eigenlijk nog langer de kans geven, maar tegelijkertijd ken ik mijzelf dondersgoed; als ik ergens niet op mijn plek ben, dan gaat dat niet zomaar veranderen. Je gevoel liegt niet, je gevoel is iets wat je niet moet negeren. Nooit had ik verwacht dat ik hier eerder naar huis zou gaan, maar het gaat gewoon niet. Ik wilde het seizoen dolgraag afmaken, maar nee, het lukt niet.  Ik wil niet meer zoiets als dit meemaken en tegelijkertijd denk ik dat dit juist zo’n goede les voor mij is geweest. Ik moet eens leren accepteren dat het niet altijd alleen maar rozengeur en maneschijn is. Fouten maken is menselijk en het is hartstikke oké om dit toe te geven.

En zo komt er na vier weken, veel te vroeg dus, een einde aan mijn avontuur hier in Portugal. Het is een dubbel gevoel; aan de ene kant ben ik opgelucht en blij dat ik mijn gevoel laat winnen en dat ik voor mijzelf kies, maar aan de andere kant voelt het als een enorme teleurstelling… voor zowel mijzelf als voor mijn omgeving, maar ook voor mijn waanzinnige collega’s die echt hun best voor mij hebben gedaan! Die Lisa, die niet zo snel opgeeft, die zó graag in het buitenland wilde werken, maar die nu toch echt niet zo gelukkig is als verwacht en wel voor haar eigen geluk gaat kiezen.

Ja, ik ga het echt wel missen om helemaal op en top dametje rond te lopen in het blauwe uniform en ik ga het werk in zekere zin ook echt missen. Ik heb een aantal gasten ontzettend blij en dankbaar mogen maken en ja, daar doe je het toch allemaal voor. Helaas is het, op dit moment, niet hetgeen wat mij 100% gelukkig kan maken.

Ik moet dit een plekje gaan geven, ik moet deze ‘fout’/ervaring een plekje gaan geven, ik moet dit gaan zien als een ervaring en niet als een fout. What doesn’t kill you, makes you stronger.

Zo zie je maar weer, zelfs ik ben niet altijd positief. Laugh Like Lisa kan ook wel eens te maken krijgen met een tegenslag, maar wat is het dan verschrikkelijk belangrijk om dit te accepteren. Het feit accepteren dat ik hier niet op mijn plek ben en hier open over zijn; ik denk dat dit juist belangrijker is dan wat dan ook.

Ik heb altijd gezegd dat ik geen dingen wil doen waar ik niet gelukkig van word, natuurlijk is dit niet altijd mogelijk, maar met zoiets groots als werken in het buitenland is dit belangrijker dan ooit. Je leeft maar één keer; wees eerlijk tegen jezelf, want daar word je uiteindelijk alleen maar sterker en gelukkiger van.

Portugal 2017, je duurde 2.5 maand te kort, maar ik heb in die vier weken toch enorm veel van je geleerd, heel lieve mensen leren kennen en toch stiekem ook wel genoten en dat neem ik alleen maar weer mee in de toekomst.

Elk einde is de start van een nieuw begin; we gaan er voor!

Liefsje,

Lisa



4 gedachten over “Ik ben keihard op mijn plaat gegaan..”

Geef een reactie