If I can dream it, I can do it!

Gisteren zat ik met mijn moeder in de auto en ze vroeg mij ineens of er nog een nieuwe blog op de planning stond. Uhh, nee, shit eigenlijk niet. Ik heb de afgelopen weken weinig tot geen inspiratie gehad en nog minder tijd. Dit was ook het excuus wat ik tegen mijn moeder vertelde, maar ’s avonds realiseerde ik mij ineens dat ik júist vol zit met inspiratie!

De afgelopen weken waren druk, heel druk. Zoals je in mijn laatste blog hebt kunnen lezen was ik druk met de initial training van een luchtvaartmaatschappij. Nou, ik kan je het goede nieuws alvast verklappen; ik ben hartstikke geslaagd met een dik gemiddelde! In deze blog vertel ik je hoe ik de laatste weken heb ervaren en vooral wat er nu op de planning staat.

Ik zou liegen wanneer ik zou zeggen dat de afgelopen weken appeltje eitje waren. Om heel eerlijk te zijn had ik verwacht dat ik het makkelijker zou hebben, want ik heb immers wel een HBO diploma op zak en ja, hoe moeilijk kan het zijn? Nou lieve mensen, viel dat even tegen; stewardess worden doe je echt niet zomaar en ik wil ook niemand meer horen zeggen dat je als stewardess ”toch alleen koffie en thee inschenkt en leuk doet”. Ik heb de afgelopen weken zo’n beetje 2000 pagina’s aan safety handleidingen uit mijn hoofd moeten leren en nee, dit is niet overdreven. Er komt een hoop bij kijken, maar ik vond(/vind) het allemaal bere interessant en dan is het ook helemaal niet erg om er veel tijd en aandacht aan te besteden.

Een sociaal leven zat er niet echt in, maar gelukkig had ik een heel leuke groep mensen om mij heen op de training en die zorgden toch voor wat sociaal contact tijdens de pittige en lange dagen. Gemiddeld was ik vijf dagen in de week op pad; ik stond vaak rond een uur of zes ’s ochtends op en was, als ik mazzel had met de trein, rond een uur of zeven/acht ’s avonds weer thuis. Vaak moest ik dan nog vol aan de studie, want ik had zo’n drie examens per week.

De afgelopen weken waren pittig, maar tegelijkertijd heb ik zo veel genoten en heb ik heel lieve en leuke mensen leren kennen. Vorige week mocht ik officieel mijn wing in ontvangst nemen; de beloning voor het harde werken en tegelijkertijd het keiharde bewijs dat ik mijzelf nu cabin attendant of gewoon stewardess mag noemen. 🙂

Op het moment van schrijven had ik er eigenlijk al een stuk of drie vluchten op moeten hebben zitten, maar ja het zal ook eens niet; ik heb nog geen één vlucht gehad. De dag na de winguitreiking werd ik ziek; flink ziek. Mijn harde werken werd beloond met een antibioticakuur en verplicht rust nemen. Tijdens de initial training ben ik ook ziek geweest, maar toen had ik niet de kans om uit te zieken; ik denk dat dit daarom mijn straf is geweest. 🙂 Op dit moment voel ik mij weer een stuk beter, maar één nadeel; mijn oren denken daar nog iets anders over. Vier verschillende artsen van Schiphol dachten er hetzelfde over; ik mag nog een paar dagen niet vliegen; veel te gevaarlijk. Tsja, dan nemen we die rust nog maar even en kunnen we volgende week vol frisse moed starten.

Er staan al flink wat mooie bestemmingen op de planning. Ik ben zó benieuwd en nieuwsgierig. Alles wat ik de afgelopen weken heb geleerd, moet ik nu gaan toepassen in de praktijk. Hoe ga ik het doen? Hoe ga ik het vinden? Ik kan niet wachten!

Bloed, zweet en tranen, maar die wing nemen ze mij voorlopig niet meer af.

Liefsje,

Lisa

Comments

Geef een reactie