Wanneer je denkt dat je eindelijk alles op een rijtje hebt.

PERSONAL UPDATE – En spoiler alert; dat heb ik dus niet. Niet meer. In deze personal update wil ik je graag wat meer vertellen over hoe de afgelopen maanden eruit zagen. Ik krijg nog steeds veel vragen over wat er nu allemaal gebeurd is en, nog veel erger, veel mensen maken ook hun eigen versies van mijn verhaal of verzinnen gewoon een totaal nieuw verhaal; bijzonder. De hoogste tijd voor een update van mijn kant.

2018 leek een ontzettend mooi jaar te zijn, alles ging zoals ik wilde dat het ging. Ik zat lekker in mijn vel, had een onwijs leuke baan waar ik echt helemaal mijzelf kon zijn en als kers op de taart vond ik ook nog eens mijn droomhuisje! Voor het eerst kreeg ik het gevoel dat ik alles op een rijtje had; en wat is dat een tering lekker gevoel!

Maar, een week nadat ik te horen kreeg dat hét droomhuisje mijn huisje ging worden, kreeg ik ineens een mailtje van mijn werkgever. Een standaard mailtje met een standaard verhaal en met helemaal onderaan de mededeling dat mijn contract niet verlengd wordt. WAT?! De bewuste dag van het mailtje was ik heel vrolijk; ik zou die dag daarna namelijk naar Paramaribo vliegen. Iets waar ik al heel lang naar uitkeek. Mijn mood ging van dolenthousiast naar pikzwart in nog geen minuut tijd. Ik wist niet wat ik las; ik wist niet waar dit vandaan kwam en ik wist totaal niet wat ik moest doen. Ik heb die dag alleen maar gehuild; non stop. Die dag daarna vloog ik naar Paramaribo; gelukkig als passagier, want ik was totaal niet in de mood om een glimlach op te zetten. Mijn collega’s zagen het meteen aan me; en toen brak ik ook weer. Gelukkig heb ik in Paramaribo mijn verstand op nul kunnen zetten en heb ik heel erg kunnen genieten van het land en de groep lieve collega’s die mee waren.

Eenmaal terug in Nederland kwam ik in een zwart gat terecht. Ik heb bijna alleen maar gehuild, wist mijzelf totaal geen houding te geven en wist ook totaal niet waar dit alles nou vandaan kwam; dit stond namelijk niet in de mail. Een week lang heb ik rondgelopen met een gevoel van onmacht en machteloosheid. In het mailtje stond dat ik een maand later op gesprek kon komen met mijn coach om de reden te horen van dit besluit, maar ik heb meteen dezelfde dag belletjes gepleegd en mailtjes verstuurd om ervoor te zorgen dat ik het zo snel mogelijk te weten zou komen. Een week later kon ik terecht, gelukkig.

Ik hoopte dat ik tijdens het gesprek wat meer duidelijkheid zou krijgen en dat ik het zou snappen; dat ik mij erbij neer zou kunnen leggen. Maar nee, de reden die mij verteld werd is er namelijk eentje die ik nooit zou kunnen accepteren. Ik heb te veel verzuim gehad; ik ben dus te veel ziek geweest. Maar, hier komt het beste; 75(!) procent van mijn ziekmeldingen waren door een bedrijfsongeval. Misschien weet je het nog wel; toen ik net was begonnen met vliegen verbrandde ik mijn duimen (derdegraads!) door een lekkend busje anti insectenspray. Super kut, super lang mee gelopen, maar ach het is nu eenmaal gebeurd. Zand erover. Mooi niet dus. Nee, er werd dus niet gekeken naar je beoordelingen, je functioneren of je motivatie of wat dan ook. Nee, je bent te vaak ziek geweest; doei. Hierna ben ik nog veel bezig geweest om mijn gelijk te halen; want dit is natuurlijk gewoon geen stijl. Maar nee, ze blijven bij hun standpunt en ik kan het vergeten.

Nooit had ik verwacht dit te zeggen, maar het vliegen was echt wel een beetje mijn droombaan geworden. Ik genoot van elke vlucht, de passagiers, mijn lieve collega’s, de bestemmingen, de onregelmatigheid en gewoon het totale plaatje. Maar nee, door een fout van hun – want dat is het technisch gezien – kan ik mijn droombaan nu gedag zeggen. Ik was er kapot van; en dat ben ik nog steeds.

Om het allemaal een beetje een positieve twist te geven; ik geniet enorm van mijn eigen droomhuisje. Ik ben heel erg blij dat ik toch de stap heb genomen om hier te gaan wonen. Het is misschien allemaal wat lastiger nu omdat ik in één klap vrijwel al mijn stabiliteit kwijt ben, maar ik weet zeker dat het op termijn wel weer goed komt. Zoals een collega al zei; ”Waar de ene deur dicht gaat, gaat een andere deur open.” Op dit moment ben ik ook bezig met een nieuwe baan; of het allemaal gaat lukken? Ik heb geen idee. Wat ik wel weet is dat ik er KEIHARD voor vecht; als het dan niet lukt, kan ik in ieder geval zeggen dat ik er alles aan gedaan heb.

Op het moment dat ik dit nu allemaal schrijf voel ik de tranen weer over mijn wangen lopen. Ik kan het niet begrijpen en ik wíl het niet begrijpen. Accepteren? Dat al helemaal niet. Het een plekje geven? Nog een HEEL lange weg te gaan. Op dit moment probeer ik vooral vooruit te kijken; ik struin allerlei websites af met de hoop dat ik een nieuwe droombaan tegenkom. Ik ben nog lang niet door de zure appel heen; dus ik hoop dat jullie allemaal extra lief voor mij kunnen zijn. 🙂

Gelukkig ben ik net thuis van een paar weken vakantie en wat heb ik daar van genoten! Eerst lekker de zon opgezocht in mijn second home Egypte en daarna een week de bergen en natuur ontdekken in Zwitserland; waanzinnig! (maar daarover later meer…)

Oh en lieve mensen, denk alsjeblieft na voordat je iets zegt; voordat je een bepaalde conclusie trekt. Ik ben door sommige van deze berichtjes namelijk best wel gekwetst en vind het heel moeilijk dat sommige mensen bepaalde dingen zomaar zeggen. Ik kom er wel weer bovenop. Ik ga nu maar even lekker genieten van mijn vrijheid en ik probeer overal het positieve van in te zien; voorlopig hoef ik niet meer om 02:00 op te staan, sla ik een tijdje geen nachten meer over en ben ik even helemaal jetlag-vrij!

Het komt allemaal wel weer goed!

Liefsje,

Lisa

Comments

  1. Ida

    Jeetje dat is niet fijn! Hoop dat je toch weer in een droombaan terecht komt. Je hebt je passie gevonden en je bent een doorzetter. Dat komt goed❤️

Geef een reactie