LEVEN OF GELEEFD WORDEN?

Ken je dat gevoel? Dat alles in en rondom je leven door gaat, maar je zelf het gevoel hebt dat je helemaal stil staat. Geen spiertje in jou die zich beweegt, geen knipperende ogen, geen gevoel van lucht in of uit je longen; helemaal niks. Je weet dat je leeft, maar je voelt dat je meer geleefd wordt. 

Het eerste wat je vroeg in de ochtend hoort, is het geluid van de wekker. Een oorverdovend geluid wat je ineens met beide benen in de realiteit zet. Je droomde 10 seconden eerder nog over iets wat je heel graag in het echt mee zou willen maken. Je voelde geen angst, geen schaamte, geen vertwijfeling; enkel voldoening en vreugde. Er is niets of niemand die je tegen kan houden. Je fantasie is oneindig en het voelt alsof je zweeft.

Terug naar de wekker… het is zeven uur ’s ochtends. Je slaat je wekker uit en grijpt meteen naar je telefoon. Vijf e-mails; bijna alleen maar reclame. Oh, kut, een ingelaste vergadering. Op je vrije middag, top. Achttien WhatsApp meldingen; vier groepsapps die constant op hol lijken te slaan wanneer jij slaapt. Een paar random berichten die je later wel kunt beantwoorden en een berichtje van je beste vriendin; of je vanmiddag nog langskomt voor taart en koffie. Kut. Ze is jarig. Je bericht haar meteen terug met een felicitatie van 500 tekens lang en bevestigt dat je er vanmiddag bij bent. Natuurlijk. Zes Facebook meldingen, Achtentwintig Instagram meldingen, Dertig Snapchat meldingen en een privé berichtje op Twitter later besluit je om uit bed te gaan. Je pakt je laptop en left over dinner which will be fine as lunch, schenkt een koffie to go in en staat op het punt om de deur uit te stappen. FUCK! De vergadering van vanmiddag… de taart en koffie – date met mijn beste vriendin. Fuck, fuck… FUCK! 

Je wordt geleefd. Je hebt het gevoel alsof je alles zo goed voor elkaar hebt, maar in feite word je gewoon geleefd door de wereld, door de mensen om je heen, door je werk, door de actualiteiten. Je hebt er geen invloed op. Ook al denk je misschien van wel. De laatste weken heb ik, ondanks het gevoel dat ik momenteel geen werk heb, heel erg het gevoel alsof ik geleefd word en dat is iets wat ik nog niet eerder heb meegemaakt.

Ik voel continu de druk om mezelf te bewijzen naar de buitenwereld, dat ik mezelf gigantisch aan het voorbij lopen ben. Ik wil natuurlijk zo snel mogelijk weer aan het werk, maar na twee maanden ”thuis zitten” is het helaas nog niet gelukt. Het voelt alsof ik een verantwoording schuldig ben naar de buitenwereld toe, want ja, hoe kan het in hemelsnaam dat je na twee maanden nog steeds geen werk hebt. Ik word geleefd. Ik verstuur momenteel zo’n 5 tot 10 sollicitaties per dag; als ik geluk heb krijg ik binnen een week een reactie. Dit betekent overigens niet dat die reactie positief is. Nee, negen van de tien keer is het een afwijzing omdat ik geen of te weinig ervaring heb. Top.

Maar waarom voel ik toch zo die behoefte om een verantwoording naar buiten te brengen? Ik doe het immers nu gewoon weer. Waarom maakt het mij zoveel uit wat andere mensen denken? Waarom heb ik het gevoel dat mensen denken dat ik het allemaal wel prima vind zoals het gaat? Waarom voel ik continu de behoefte om mensen het tegendeel te bewijzen? Ik word geleefd. Ik word zó ontzettend geleefd.

Vanaf nu gaat die knop om. Of nou, eigenlijk heb ik die knop al een tijdje omgezet. Geleefd worden is prima, maar dan wel geleefd worden door jezelf en dat is nu precies dat wat ik vanaf nu ook wil gaan doen. Niet meer druk maken om de mening van iemand anders, niet meer piekeren over het feit dat ik nog steeds geen werk heb gevonden; want, wees eerlijk… ik zit PAS! twee maanden thuis. Tot die tijd vind ik het allemaal wel goed. Ik ga eens lekker genieten van alle dingen die ik op dit moment wél heb en wél kan doen.

Leven of geleefd worden? Easy. Ik moest even geleefd worden om nu weer te realiseren dat leven zo veel mooier is.

Liefsje,

Lisa

Geef een reactie