IK HEB LACHEND GEHUILD

Een week geleden was het na ongeveer zes maanden eindelijk weer zo ver; ik mocht weer even terug naar huis! Voor de mensen die mijn blog nog niet zo lang volgen, of mij nog niet zo goed kennen; ik ga zo vertellen waarom ik het mijn huis noem!

In 2014 kwam ik voor het eerst in Egypte. Samen met bestie B. besloot ik om een weekje naar de Afrikaanse zon te gaan in El Gouna, een klein badplaatsje net boven Hurghada. Het was een heerlijke week vol zon, strand, cocktails en gezelligheid, maar ik had nooit verwacht dat ik niet veel later stapelverliefd zou worden op Egypte.

Begin 2015 solliciteerde ik voor de functie van Kids Entertainer en niet veel later kreeg ik te horen dat ik een zomer zou gaan werken in Egypte. Ik vond het hartstikke leuk, want ik kende Egypte al een klein beetje en ik had er een prima gevoel bij. Ik heb die zomer een paar maanden in een prachtig hotel in Hurghada gewerkt en sindsdien ben ik verkocht. Egypte heeft een stukje van mijn hart ingenomen en het voelt elke keer weer als thuiskomen. In het vliegtuig stappen naar Egypte voelt alsof ik in de bus naar huis stap… ik weet gewoon dat ik naar mijn tweede thuis ga en kan vaak dagen van te voren al niet meer slapen van enthousiasme.

Vorige week was ik voor de negende keer in Egypte en het voelt alsof het elke keer alleen maar beter wordt! Ik krijg honderden vlinders in mijn buik wanneer ik mijn instapkaart laat scannen en het vliegtuig instap en ik voel nog duizenden vlinders  meer wanneer de daling op de luchthaven wordt ingezet… ik ben thuis! Deze vakantie naar Egypte was éxtra speciaal, want na VIJF! jaar heb ik eindelijk Luxor kunnen bezoeken. Helaas was Luxor een aantal jaar niet de meest veilige bestemming om naar toe te gaan en werd het vanuit diverse reisorganisaties afgeraden om hier naartoe te gaan, maar ik heb het nu eindelijk van mijn bucket list af kunnen strepen! Ik kan iedereen aanraden om een bezoek te brengen aan Luxor, want ondanks de intense warmte (45 graden in de schaduw) is het één van de mooiste en meest bijzondere plekken waar ik ooit geweest ben. Dus ja, het is een lange zit er naartoe, het is er bloedheet en je gaat zweten op plekken waarvan je niet wist dat het kon, maar het is het zó zó ZÓ waard!

En dan is het nu de hoogste tijd voor het zwaar beladen en vooral emotionele gedeelte ;-). Ik heb tijdens mijn week in Egypte zo veel gelachen en genoten dat ik nu eigenlijk alleen maar kan huilen. Het voelt altijd vreselijk om weer het vliegtuig in te stappen en naar Nederland te gaan. In het vliegtuig blader ik nog even door mijn paspoort, tel de stempels van mijn Egyptische visums en ik voel meteen weer het verlangen om een ticket te boeken en terug te gaan. Misschien snap je er wel helemaal niks van; hoe kun je in hemelsnaam zo’n band hebben met een land? En dan al helemaal met zo’n land als Egypte? Tsja, ik vind het ook ontzettend lastig om uit te leggen, want het zit heel diep van binnen. En iets wat heel diep van binnen zit, is soms moeilijk om naar buiten te brengen.

Lief, lief Egypte; ik hoop oprecht dat ik je heel snel weer mag bezoeken. Tot die tijd droog ik mijn tranen met de mooie en nieuwe herinneringen die ik weer op heb mogen doen.

!مع السلامة 

Geef een reactie